“Devrim beyaz eldivenlerle yapılamaz. Temiz, pürüzsüz ve kusursuz bir devrim bekleyenler, devrimci falan değildir”. Bu görüş Lenin’in eserlerinde ve yazışmalarında farklı varyasyonlarla şeklinde yer alır. Metafor, aristokrasinin, burjuvazinin veya salon siyasetçilerinin zarafetini, nezaketini ve “ellerini kire bulamama” isteğini simgeleyerek eleştirir.
Küçük burjuva aydıncıkları veya hedefsiz sapmalar bugün aktüel siyasette yaşananları “temiz, pürüzsüz ve kusursuz” şekilde atlatmak, kendinden hep haklı kibirli bir eylemsizlik çağrısı yapmaktalar.
Eğer “saf ve pürüssüz bir Marksist Leninist yorum” elde etmek isterseniz bu mümkündür. En genel ezberlerden yola çıkıp, Marksist metodun “önce eylem” ilkesini çiğneyerek “saf” bir Marksist yorum elde edebilirsiniz. Sonra onunla ne yaparsınız? En iyi ihtimalle o evladiyelik temiz Marksizmi bir saksıya koyup evinizin bir köşesine yerleştirebilirsiniz. Huzurlu bir uyku verebilir.
Ama devrimcilik, yenilgi yıllarının oportünisti (fırsatçısı) olmayı değil öğrencisi olmayı gerektirir. Burada yol ararsınız veya yol açarsınız. Devrimci iddia bu zora talip olmaktan ileri gelir. Mahir’in bahsettiği bataklık ile paçaların çamura batması metaforu bu noktaya tekabül eder. Kirlenmeden, düşmeden kalkmadan bir devrim ya da devrimcilik mümkün değildir.
Hasılı, ülkemizin yakın geçmişinde iktidarın Saray sınırlarına daralması ile yaşanan kırılma, emperyalist politikalarla tam bir uyum içinde adım adım çalışan, kimi çarkları değişse de öz olarak ana ekseninden ayrılmayan bir makine çarkına benzer. Sık sık vurguladığımız üzere, yaşadıklarımız, tam emperyalist hakimiyet ile tam işbirlikçi faşist zorun izlekleridir. Dolayısıyla, emekçi halk ete kemiğe bürünmüş bir kölelik zincirine vurulmaya çalışılırken, on yılların birikimi kazanılmış siyasi hakları da tasfiye edilmektedir. En genel manada, emperyalist tahakküm ile buna bağlı sömürge tipi işletim sistemi (faşizm) çarkı kırılana kadar kimi zaman kazanım gibi görülen ilerlemeler kimi zaman tam bir ölü toprağı boca eden gerilemeler, sürecin doğası ile uyumludur.
Ancak devrimcilerin bu süreçte izlemek, burjuva siyaset düzleminde olsa da esasta halkın üstüne çöken düzene seyirci kalmak, büyük ya da küçük gelişmelerin yalnız analizcisi durumunda kalmak gibi bir lüksü maalesef yoktur. Maalesef diyorum çünkü, her şeyin dostlar alışverişte olsun kavli sürdüğü konformizm tatlıdır ama ölümünüzü huzur içinde kılmaktan öteye götürmez. Huzur, aranması gereken son şey bile değildir.
Bugün CHP’nin tasfiyesine, burjuva siyaset ya da müesses nizamda nispi de olsa bildik ana muhalefete yer bırakmayan bir tablo ortaya çıkmıştır. Bu tabloya bakıldığında en genel doğruları saymak konformizm ile huzur getirse de nasıl ve ne şekilde müdahale edileceği, emekçi halkın kendi programını ve hatta yasasını dolayısıyla devrimci iktidarını nasıl dayatacağını örgütleme görevi bir dizi karmaşık gelişmeyle beraber ortada durmaktadır.
Bizim bu soruna yanıtımız, somuttaki geniş halk yığınları ile gençliğin düzeni reddeden kendiliğinden eğilimini düzenden ve sınırlarından kurtararak devrimci bir iktidar perspektifi ile yürümesini örgütlemek için mevcudu teşhir eden, yeni ve olması gereken ile mümkünü propaganda ederek geniş halk hareketinin içinde yer almak; irade vermektir.
Halkın isyancı eğilimlerini kestirip atanlara, devrimi bir hayal veya rüya olarak görenlere, hiç gelmeyecek “temiz, pürüssüz, kusursuz ve huzurlu” trenlerin geçişinde onun vagonlarına atlama hesapları yapanlara rağmen; görünen veyahut görünmeyen tüm zorluklar içinde devrim kervanının da yolda dizileceğini, “Proleter devrimleri, sürekli özeleştiri yapar, koşarken hep ara verir, halledilmiş görünene geri dönüp yeniden başlar. (…) Geri dönüşü imkansız kılan durum yaratılana ve bizzat koşullar ‘işte gül haydi danset’ diye seslenene dek.” veczini bir kenara yazıp iyi bir öğrenci olan proleter devrimciliğini örgütleyerek yol almak zorundayız.
